Oud worden op Texel: ’Mensen kennen en helpen elkaar’

 

TEXEL - Texelaars willen op Texel oud worden. Maar hoe? Alleen in Den Burg is een echt groot zorgcentrum en dat is niet genoeg met de toenemende vergrijzing. En de laatste levensjaren slijten aan ’de overkant’, dat wil een Texelaar niet. Een uitdaging, zegt de één. Komt wel goed, zegt de ander.

Door Marjolein Eijkman - 3-6-2016, 10:43 (Update 3-6-2016, 14:05)


Rikus Kieft uit Den Hoorn en Katrijn van der Vlerk uit Oudeschild, voor Omring verantwoordelijk voor de wijkverpleging op Texel, hoorden twee jaar geleden tot de initiatiefnemers van zorgcorporatie Texel Samen Beter. Ze hopen met onder meer de Texelpolis van verzekeraar Univé de zorg op het eiland te ’vertexelen’.

Kieft: ,,Er wordt steeds geroepen dat mensen meer zelf moeten doen als het gaat om zorg, dat er meer thuis moet worden gezorgd en dat iedereen moet participeren. Dat willen we wel, maar dan willen we ook meebepalen wat er gebeurt.’’

Nu is het aanbod van zorg op het eiland voldoende -op enkele uitzonderingen na van inwoners die noodgedwongen (tijdelijk) naar een verzorgingshuis op het vasteland moesten- maar in de toekomst niet. ,,Op de lange termijn is het een uitdaging’’, zegt Van der Vlerk. ,,We hebben straks steeds meer mensen die zorg nodig hebben en steeds minder mensen die zorg kunnen leveren. We moeten die zorg op een andere manier gaan aanbieden.’’

Eilandgevoel

Janien de Bruijn, mede-uitbaatster van Eeterij en Drinkerij Inn de Knip in Den Hoorn en geboren en getogen Texelaar, deelt die zorgen niet. ,,Het is zoals als het is en het komt zoals het komt’’, zegt ze, terwijl ze op z’n Texels haar schouders ophaalt.

,,Dat zal het eilandgevoel wel zijn. We zijn hier wat relaxter. Dat merk je bijvoorbeeld als de boot naar het vasteland niet vaart en het eiland dus niet bevoorraad kan worden en niemand er op of af kan. Dan is er een uurtje paniek, maar vervolgens zie je iedereen denken ’so be it’. We zitten allemaal in hetzelfde schuitje, de mensen geven zich hier over aan hoe het is.’’

En het is hier lang zo slecht nog niet, vertelt ze. ,,Het eiland is prachtig, de sfeer op het dorp is goed en er is veel saamhorigheid. De mensen kennen en helpen elkaar. We moeten het samen doen en dat gebeurt ook. En er wonen hier best oude mensen, dus het werkt goed.’’ Ze haalt voorbeelden aan: de vrijgezelle Tante Annie, die niet in Den Burg dood wilde gaan en haar laatste jaar thuis kon blijven dankzij de zorg van familieleden. En de inmiddels 94-jarige Ferry Zwanenburg, oprichter van de rommeltjesmarkt. ,,Iedereen zorgt voor hem en dat houdt hem op de been.’’

En zo zijn er meer. ,,Zolang je met je rollator naar de supermarkt kunt lopen, red je het wel hier.’’ Maar als het echt niet meer gaat, dan is het verzorgingshuis in Den Burg het laatste toevluchtsoord. ,,En dan zie je heel vaak dat mensen die hun hele leven hier hebben gewoond, daar binnen een week dood zijn. Het klopt echt: oude bomen moet je niet verplanten.’’